martes, 8 de enero de 2013
Autopsia fantasma.
Parecía un caso como outro calquera, pero non o era. Constantemente tiña que facer autopsias
de mulleres con ese tipo de lesións: fractúras óseas inusuais, moitas veces mal curadas por non
acudiren ao médico; marcas de contusións ou hematomas con forma de mans; marcas circulares
ao redor dos pulsos ou tobillos; marcas de látigo... Pero non era por iso polo que as traían a miña
consulta, sen ningunha emoción nos seus rostros pétreos que eu evitaba mirar. As razóns máis
habituais polas que esas mulleres pasaban a ser cadáveres eran por estrangulación, contusión
cerebral debido a un golpe e feridas por arma branca.
Este parecía un caso máis, un dos tantos cadáveres de mulleres aos que lle tiña que realizar
unha autopsia. Tratábase dunha muller duns corenta e cinco anos cunha ferida realizada cun
instrumento cortante no abdome.
O peculiar deste caso era que non parecía ter ningunha lesión anterior, como acostumaba a pasar
con casos como este. Pero isto non foi o estrano deste caso. O que me estranou foi que trouxesen
a outro forense á miña consulta. Intentei queixarme ao respecto, pero ignoráronme, como se non
estivese alí. Non entendín o por qué deste desprecio ao meu traballo. Ata ó de agora non tivera
ningunha queixa.
O único que se me ocorreu foi que a razón de que decidisen que eu non era apta para a
realización desta autopsia fose que eu era unha muller. Nunca me puxeron un problema por iso,
pero os tempos estaan cambiando. Dende hai uns anos fálase moito da “violencia de xénero” e
ten moita repercusión mediática.
Nalgunhas ocasións pensei que se lle daba demasiada importancia. Non ao do pegar a muller,
iso nunca me gustou e si que estaría ben que cambiase. Aínda que era algo que viña sucedendo
dende hai moito tempo, e nunca se lle chamara violencia de xénero, nin se lle daba tanta
importancia nos periódicos. O que me parece unha parbada é iso do maltrato psicolóxico. Todas
as parellas discuten e din cousas ofensivas ao outro, pero non por iso é maltrato. E como muller
casada que son seino de primera man. O meu marido ven algunhas veces bébedo, porque o pobre
despois de tanto traballar ten dereito a pasalo ben un rato cos amigos, e dime algunhas cousas
que non me gustan, pero endexamáis me puxo un dedo enriba.
Si que lembro nunha ocasión, que eu estaba falando co fillo dunha muller que morrera e a que
lle fixera a autopsia, e cando o meu home me veu buscar púxose un pouco tolo. Pero foi porque
pensara que eu omellor tiña algo con él. Como o estaba a consolar pola morte da nai. É normal,
quéreme e preocúpalle que eu poda estar con outro. Ademáis agora tamén está moi de moda iso
de divorciarse e marchar con outro home. Nos tempos dos meus pais esas cousas non pasaban.
Un casábase para sempre. Pero claro, naqueles tempos tanto os homes como as mulleres
chegaban a casa cansos de traballar todo ó día, e non tiñan nin ganas de pensar en parbadas como
esa.
En calqueira caso, decidín que ao tratarse da miña consulta, cando menos tiña o dereito a estar
presente mentras o outro forense facía ó traballo. Así llo comuniquei, e non me dixo nada, polo
que supuxen que non lle importaba.
A pesar de non ser eu a que realizaba a autopsia, seguín as miñas costumes e deixei o análise
da cara para o final. A razón de que sempre faga isto é que ao non mirarlle para a cara, non
penso que se trata do cadáver dunha persoa, con familia e amigos. Levo toda a miña vida nesta
profesión e iso é algo que aínda me afecta.
Tal vez os meus compañeiros sabían desta costume miña, ou tal vez non e lles sorprendeu que a
broma chegase tan lonxe. Broma, se se lle pode chamar broma, porque a min non me fixo gracia
ningunha. Cando mirei para a cara da muller, e vin a miña cara, o primeiro que sentin foron
náuseas. Saín correndo da consulta, sen esperar a dicirlle ao outro forense, se é que de verdade
era forense, o noxo que me daba xente coma él, que participaba en cousas coma esa, e ao saír
atopei aos meus pais chorando. Iso xa era demasiado. Que me gasten esa broma de mal gusto a
min xa era malo, pero que enganasen aos meus pais tamén, era pasarse da raia.
Estaban entrando na zona das visitas, e seguinos para explicarlles que estaba ben, que fora todo
unha broma e que non se debían preocupar. Cando entrei vin que todos estaban a ler unha folla, e
acerqueime para ver que era...
E foi nese momento, cando lin a miña propia esquela, cando o lembrei todo, cando lembrei que
eu estaba morta e que fora o meu home o que me matara. Ese home que nunca antes me pegara,
ese home ao que eu vía incapaz de facerme dano, ese home que a última vez que chegou bébedo
a casa colleu un coitelo co que daría fin a miña vida.
Agora entendía porque ninguén me falara durante todo o dia, e porque mandaran a outro forense.
Eu era un fantasma participando na miña propia autopsia.
Psicopatías noctámbulas.
El
bar estaba repleto. Era un día de partido, y no quedaba ni una silla libre.
Todos comentaban las jugadas entre ellos, celebraban los goles, insultaban al
árbitro… Un día de partido como cualquier otro. Pero un hombre en la esquina
parecía no participar en el evento. No celebraba ningún gol. Tampoco se
lamentaba por las acciones del árbitro. Se limitaba a permanecer sentado en una
esquina, bebiendo una cerveza tras otra. De vez en cuando miraba por la
ventana, como esperando a que algo sucediese. Conforme pasaban las horas,
sudaba cada vez más, y se le veía nervioso. Sin embargo, el único cambio que parecía
producirse en el exterior era la llegada de la noche.
Antes
de que se pusiese el sol, y después del último gol del equipo ganador, se
levantó apresurado. Pagó las cervezas y salió al exterior, con el único
propósito de salir de allí cuanto antes. Debía llegar a casa antes de que
anocheciese. Temía lo que podría hacer si no lo conseguía. Lo que la noche le
haría hacer. Se repetía constantemente que él no era así, que no podía hacerlo,
que no quería hacerlo. Tenía que llegar a casa. Caminaba con paso rápido, pero
conforme iba oscureciendo, sus pasos se fueron volviendo más lentos. Su mente
se tornaba confusa. Tal vez si quería. Tal vez debía hacerlo.
Cuando
por fin oscureció había tomado una decisión. Se metió por el primer callejón
que encontró y esperó. Esperó al resguardo de la noche la llegada de alguien.
Después de esperar un rato, apareció un joven, que volvía de ver el partido en
un bar próximo. El hombre siguió esperando. Sacó un cuchillo afilado de su
mochila, y continuó esperando. Cuando el joven estuvo lo suficientemente cerca
se abalanzó sobre él. Pudo ver su mirada de pánico antes de clavarle el
cuchillo en la cara una vez, y otra ver, y otra vez…
Al
día siguiente el hombre despertó y le vino a la mente la pesadilla de la pasada
noche. Ultimamente siempre tenía los mismos sueños extraños. Lo raro era que la
cara de la persona era siempre diferente… Su mente no dejaba de jugarle malas pasadas.
Se levantó y fue al baño para lavarse la cara. En el lavamanos estaba el largo
cuchillo del sueño, cubierto de sangre. Entonces, al igual que el día anterior,
el miedo volvió a apoderarse de él. Miedo de lo que haría cuando volviese a
anochecer.
Felicidad extinta.
-Abuela, ¿Por qué tenemos que vivir aquí?
-Porque ya no tenemos casa.
-¿Y por qué?- Se produjo un silencio expectante, mientras la abuela pensaba cómo explicarle a su nieta la desgracia que les había llevado a esa situación.
-Acuéstate. Te voy a contar un cuento, ¿vale?
Érase una vez un tiempo en el que existía algo llamado felicidad.
-Acuéstate. Te voy a contar un cuento, ¿vale?
Érase una vez un tiempo en el que existía algo llamado felicidad.
Era un sentimiento, una sensación. Se manifestaba con algollamado sonrisa.
Los tiempos eran difíciles, pero gracias a otro sentimiento llamado esperanza, la felicidad era algo que se podía encontrar en muchos lugares.
Entonces llegó ella, devastadora e implacable.
Ella acabó con todo. Llevó a la felicidad a su extinción y trajo consigo impotencia, miseria, incertidumbre, desconfianza, hambre.
Muchos la conocen como su ruina, pero ellos la llaman crisis económica.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)